Ik wil alles weten

Sacrament

Pin
Send
Share
Send


Over het algemeen een sacrament verwijst naar een ritueel bedoeld om goddelijke aanwezigheid op te roepen. Elke religie heeft zijn eigen sacramenten die de spirituele aspiraties van zijn aanhangers dienen en dispensationele gebeurtenissen in het persoonlijke leven en in het leven van de gemeenschap markeren. Deze omvatten dingen als lid worden van een religie, volwassen worden, trouwen, de dood onder ogen zien en andere gebeurtenissen die belangrijke punten en fasen in religieuze ontwikkeling markeren. Sacramenten dragen de innerlijke geest van deze gebeurtenissen. Voor echte religieuze beoefenaars zijn dit geen abstracte en holle rituelen, maar diep praktische, betekenisvolle en intelligente manieren om Gods werk in de wereld en Gods liefde voor de mensheid te symboliseren.

In het christendom heeft het woord 'sacrament' (uit het Latijn: 'sacramentum', wat 'heilig maken' betekent) zijn eigen geschiedenis. De rooms-katholieke kerk definieert een sacrament als "een uiterlijk teken van een innerlijke (onzichtbare) genade, ingesteld door Jezus Christus" (Baltimore Catechism, artikel 304). Het aanvaardt zeven sacramenten als specifieke bepalingen van Gods genade: doopsel, bevestiging, eucharistie (communie), verzoening (boetedoening), ziekenzalf (extreme zalving), huwelijk en heilige orden. De meeste protestantse denominaties aanvaarden enkele van de zeven sacramenten (meestal doop en huwelijk). De oosterse kerken noemen sacramenten 'heilige mysteriën', die kunnen variëren van twee tot zeven of meer.

Hoewel de verschillende wereldreligies het niet eens zijn over de aard en het aantal sacramenten, zijn ze het erover eens dat sacramenten belangrijke rituelen zijn om individuen in de gemeenschap te initiëren en hen in staat te stellen spiritueel te groeien.

Voorlopers van christelijke sacramenten

Verschillende oude gebruiken van het jodendom kunnen worden gezien als voorlopers van het gebruik van sacramenten in het christendom. Onder deze precedenten, de Levitische riten genoemd in het boek van Leviticus, voorgeschreven talrijke ceremonies voor het reinigen, offeren, verzoening, en voor het loven van God. Bovendien, het Paas / Pascha-offer van Exodus, waarin de Israëlieten werd bevolen om een ​​maaltijd van geroosterd lamsvlees en bittere kruiden te eten en het bloed van de lammeren te gebruiken om hun deurposten te markeren als een middel voor bescherming (bevrijding) van de "vernietiger" (Exodus 12: 21-12), werd beschouwd als een verplichting voor de gelovigen. De Israëlieten kregen het bevel om de "Pascha" -maaltijd jaarlijks te vieren en al hun kinderen te vertellen wat God had gedaan voor zijn uitverkoren volk. Deze gebeurtenis wordt door sommige christenen geïnterpreteerd als een voorafschaduwing van het paasoffer van Jezus Christus en de instelling van de eucharistische maaltijd van redding en viering. In de daaropvolgende christelijke viering van de eucharistie wordt de gelovigen door Jezus bevolen om voortdurend deel te nemen aan het brood en de wijn (Lucas 22: 14-20) "als een gedenkteken" voor Jezus.

Aantal sacramenten (in het christelijke systeem)

Christelijke groepen zijn het niet eens over het exacte aantal sacramenten dat Gods genade doeltreffend overbrengt. De rooms-katholieke theologie somt zeven sacramenten op: doopsel, bevestiging, eucharistie (communie), verzoening (boetedoening), zalving van zieken (extreme unctie), huwelijk en heilige orden (ordening op de verschillende niveaus van het diaken en het priesterschap). Deze zeven sacramenten waren gecodificeerd in de documenten van de Council of Trent (1545-1563), waarin stond:

CANON I.- Als iemand zegt dat de sacramenten van de Nieuwe Wet niet allemaal door Jezus Christus, onze Heer, zijn ingesteld; of dat ze meer of minder dan zeven zijn, te weten, doopsel, bevestiging, de eucharistie, boete, extreme ontzetting, orde en huwelijk; of zelfs dat een van deze zeven niet echt en correct een sacrament is; laat hem anathema zijn. KANON IV. - Als iemand zegt, dat de sacramenten van de Nieuwe Wet niet noodzakelijk zijn voor redding, maar overbodig; en dat, zonder hen, of zonder het verlangen daarvan, mensen door God alleen door geloof de genade van rechtvaardiging verkrijgen; - hoewel niet alle (de sacramenten) voor elk individu nodig zijn; laat hem anathema zijn.1

Hoewel veel protestantse denominaties sommige van deze sacramenten erkennen, erkennen anderen ze niet allemaal, of beweren dat het eenvoudigweg herinneringen of symbolen zijn die geen daadwerkelijke genade geven, geen sacramenten, maar 'verordeningen' die betrekking hebben op bepaalde aspecten van het christelijk geloof. Een voorbeeld van afwijking van de katholieke visie is te vinden in het 1662 Book of Common Prayer of the Church of England's (Anglican Church) Negenendertig Religieuze Artikelen, artikel XXV:

Er zijn twee sacramenten geordend door Christus, onze Heer, in het evangelie, dat wil zeggen, de doop en het avondmaal van de Heer. Die vijf gewoonlijk sacramenten, dat wil zeggen bevestiging, boetedoening, bevelen, huwelijk en extreme unction, zijn niet te tellen voor de Sacramenten van het Evangelie, die deels zijn gegroeid uit de corrupte navolging van de apostelen, deels zijn levensstaten toegestaan ​​in de Schrift; maar toch hebben ze niet dezelfde aard van sacramenten met de doop en het avondmaal, want ze hebben geen zichtbaar teken of ceremonie ingesteld door God.

De Augsburgse bekentenis van de Lutherse kerk (1530) bevestigt het gebruik van sacramenten, maar somt alleen de doop op (artikel IX), het avondmaal (artikel X) en de biecht (artikel XI).

Tot slot zijn voorbeelden van extra sacramenten die door sommige denominaties worden gehouden, het ritueel wassen van voeten (met of zonder een dienst van Communie) en het reciteren of ontvangen van de Heilige Schrift. Als de aanwezigheid van Christus als essentieel wordt beschouwd voor een sacrament, is hij volgens de katholieke kerk aanwezig in de priester, de gemeenschap bijeen, de verkondigde geschriften en de eucharistie.

Sommige denominaties hebben een veel groter beeld van wat de sacramenten vormen en zijn van mening dat de hele kerk zelf sacramenteel van aard is en daarom moet men een dergelijk concept niet tot de bovenstaande lijsten alleen beperken. Bovendien is er grote onenigheid over het sacrament van de eucharistie of de heilige communie. Terwijl de katholieke kerk leert dat ze door het mysterie van de toewijding van de soort brood en wijn het eigenlijke lichaam en bloed van Jezus Christus worden (transubstantiatie), zijn anderen van mening dat het slechts representaties zijn van zijn lichaam en bloed. Ze vieren de gemeenschap als een jaarlijkse of driemaandelijkse herdenking van Christus 'dood en opstanding.

De zevenvoudige lijst van sacramenten is vaak georganiseerd in die van: inwijding (in de kerk, het lichaam van Christus) onder de doop, bevestiging en de eucharistie; genezende sacramenten die de zalving van de zieken en verzoening zijn; en missiesacramenten, heilige orden en huwelijk.

Een eerdere kijk plaatste de sacramenten in twee categorieën - Sacramenten van de Doden en Sacramenten van de Levende - gebaseerd op de noodzakelijke staat van het individu dat ze ontving. De sacramenten van de doden, die de doop, de verzoening en de zalving van de zieken waren, vereisten niet dat het individu noodzakelijkerwijs in een staat van genade was om ze te ontvangen (vooral waar voor de boeteling die zijn of haar absolutie niet had ontvangen). Ze leiden het individu naar een nieuw leven. De resterende sacramenten van de bevestiging, de eucharistie, het huwelijk en de heilige orden, om doeltreffend te zijn in het leven van het individu, vereisen echter een grotere mate van voorbereiding en moeten van nature een staat van genade of groter bewustzijn bij het individu teweegbrengen.

Beschrijving van specifieke sacramenten

De zeven sacramenten door Rogier van der Weyden, c. 1448

1) Doopof onderdompeling in water, olie of vuur voor de vergeving van zonden, is een inwijdingsritueel in het lichaam van Christus (de kerk). Jezus zelf onderwierp zich aan de doop van Johannes. Dit was het uitgangspunt voor Jezus 'aardse bediening in de bijbelse verslagen. Jezus besprak later de doop met Nicodemus en vertelt cryptisch aan deze Farizeeër dat men, om Gods koninkrijk te zien, herboren moet worden of 'van bovenaf geboren' (Johannes 3: 3). De verbijstering van Nicodemus over hoe een persoon in fysieke zin kan worden herboren, staat Jezus toe om uit te werken en hij vertelt Nicodemus dat “tenzij de mens door water en de Geest wordt geboren, hij het koninkrijk van God niet kan binnengaan: wat uit het vlees is geboren, is vlees ; wat uit de Geest is geboren, is geest. 'Daarom vereist een sacrament Gods actie door zijn heilige Geest en leidt het iemand in de richting van zijn koninkrijk.

2) Bevestiging initieert iemand in het volwassen leven van de kerk. De toediening van deze sacramenten varieert per denominatie. De vroege kerk verleende dit sacrament tijdens de Paaswake na wat enkele jaren van studie en voorbereiding zou kunnen zijn. De orthodoxe kerk beheert het tegelijkertijd met de doop aan zuigelingen, terwijl andere kerken het kind eenvoudigweg aan God opdragen en de persoon toestaan ​​om zijn / haar eigen beslissing over de doop en "bevestiging" later in het leven te nemen. Terwijl de rooms-katholieke kerk vereist dat er een in de kerk wordt bevestigd voordat de eucharistie wordt ontvangen, is de Anglicaanse kerk van Canada van mening dat de doop resulteert in een volledig lidmaatschap van de kerk en de heilige communie aanbiedt aan elke gedoopte persoon ongeacht bevestiging of kerkgenootschap. Dit sacrament omvat het opleggen van handen (meestal uitgevoerd door een bisschop) en het doel is de genade van Christus toe te passen, door de Heilige Geest, op een manier die de ontvanger ondersteunt of aanmoedigt om in zijn of haar dagelijks leven van Christus te getuigen (vgl. Handelingen 19: 5-6). Het individu wordt door bevestiging bekrachtigd om als het ware vrucht te dragen terwijl hij wordt gevoed door het sacrament van de eucharistie ... Dus wordt van bevestiging gezegd dat het de christen versterkt en een proces van volwassenheid in het geloof begint in samenwerking met de genade die door de verschillende sacramenten wordt geschonken .

3) Eucharistie (ook aangeduid als: Het Avondmaal; Het Breken van het Brood; Het Heilig Sacrament; Heilige Communie; Heilige Mis) voert het laatste avondmaal vóór Jezus 'dood opnieuw uit waarin hij brood en wijn heiligde, het lichaam en bloed van Christus vertegenwoordigend, en vernieuwend Gods verbond met de mensheid. Deze daad was ook een toespeling op de paasmaaltijd die Gods genade vertegenwoordigde die de Israëlieten redde van hun Egyptische overheersers en hun tijdelijke slavernij.

4) Verzoening of boete. In dit sacrament wordt Christus vertegenwoordigd door de beheerder van het sacrament (de wettig geordende priester / dienaar) en door de genade van Christus worden de zonden van het individu vergeven (d.w.z. verzoend met God). De vereiste voor een boete (bijv. Het reciteren van de rozenkrans, of gebeden, enz.) Stuurt de gedachten en acties van het individu naar God om en bewerkstelligt een verandering in de spirituele zienswijze van de persoon. Het gezag om zonden te vergeven ligt niet in enige macht van de bestuurder, maar voor zover hij / zij Jezus Christus vertegenwoordigt, worden zijn genade en gezag daardoor gekanaliseerd via het menselijke ambt. In het voorbeeld van het Sacrament van Verzoening richt de genade van het sacrament zich op de behoefte aan genezing en herstel in het leven van de zondaar en de gemeenschap.

5) Huwelijk verwijst naar de zegen van God die man en vrouw in heilig huwelijk wordt geschonken. Traditioneel in het christendom wordt dit sacrament alleen toegediend aan mannelijke en vrouwelijke paren, maar in de twintigste eeuw hebben sommige protestantse denominaties de definitie van het huwelijk gewijzigd om de heilige vereniging van twee mensen voor God te omvatten, waardoor homoseksuele relaties worden goedgekeurd. De kwestie van het homoseksuele huwelijk heeft een vuurstorm van protest teweeggebracht binnen en tussen christelijke denominaties, en verdeelde religieuze gemeenschappen die vinden dat homoseksuele huwelijken tegen de wil van God ingaan.

6) Heilige orden verwijst naar het proces van de wijding van priesters in het leven van de kerk. Net zoals Jezus gezag verleende aan Petrus en zijn apostelen, wordt er gezegd dat het sacrament van de wijding een ononderbroken lijn van gezag biedt die door de apostolische opvolging aan de priesters wordt doorgegeven door de rechtstreekse afstamming van Christus zelf. Degenen die een dergelijk ordinair gezag ontvangen, hebben voor het grootste deel jaren van theologische opleiding en onderscheidingsvermogen ondernomen om zich voor te bereiden op een dergelijk leven van dienstbaarheid aan hun respectieve kerkelijke lichamen en gemeenschappen. Ze zullen hebben gestudeerd en gegroeid in hun kennis van de sacramenten en hun effectiviteit in het leven van individuen en van hen wordt verwacht dat ze ze beheren zoals vereist en geautoriseerd door de leiding van de kerk.

7) Zalving van de zieken komt voort uit Jezus 'acties en roept in de Bijbel op om actief te zorgen voor en tegemoet te komen aan de behoeften van: de hongerigen, de dorstigen, vreemdelingen, de naakte, de zieken en de gevangenen (Matt. 25: 31-46). Het belang van de zorg voor deze individuen in onze gemeenschappen wordt onderstreept in de woorden van Jezus aan degenen die veroordeeld zijn voor hun falen om te handelen: "Dan zal Jezus, de rechter van de naties, antwoorden:" Ik zeg u plechtig, voor zover terwijl je dit een van de minste dingen hebt nagelaten, heb je het mij verwaarloosd. ' En zij zullen weggaan naar de eeuwige straf en de deugdzame naar het eeuwige leven '(Matt. 25: 45-46).

Dit sacrament bouwt voort op eerdere zalvingen in de Hebreeuwse Bijbel en in omliggende culturen. Er zijn talloze verhalen over de genezing van individuen met aandoeningen. Een bijbels voorbeeld van dit sacrament wordt gevonden in het verhaal van de genezing van een blinde man door Jezus. De vraag rijst over de reden waarom een ​​bepaalde man blind is. Algemeen werd aangenomen dat dergelijke aandoeningen het directe gevolg waren van een zonde in het leven van de persoon of in het leven van zijn of haar ouders. Jezus legt uit dat deze blindheid niet over zonde gaat, zijn blindheid biedt de mogelijkheid om Gods kracht en verlangen te zien om degenen die hij heeft gemaakt te helpen: “Na dit gezegd te hebben, spuugde hij op de grond, maakte een pasta van het speeksel, legde dit over ogen van de blinde man en zeiden tegen hem: "Ga je wassen in de poel van Siloam." Dus ging de blinde weg en waste zichzelf, en ging weg met zijn gezichtsvermogen hersteld ”(Johannes 9: 6-7).

Dit specifieke sacrament is van oudsher gereserveerd voor diegenen die alleen maar in extreem gevaar zijn om te sterven of doodziek te zijn. Het werd formeel "Extreme Unction" genoemd, waarmee de relatie met de immanente dood werd aangeduid.

Genade en geloof

Fundamenteel voor de werkzaamheid van een sacrament is de aanwezigheid van Gods genade en de werking van de Heilige Geest in het individu. Dit introduceert een element van participatie tussen mensen en de God die het avondmaal instelt, omdat degenen die het avondmaal ontvangen dit (op een bepaalde manier) doen met een element van geloof in hun werkzaamheid. Ongetwijfeld moeten bekentenissen die een ritueel decreeteren geen sacrament te zijn, het geloof van het individu rationaliseren met hun decreet over wat een sacrament vormt. Het geloof van het individu biedt schijnbaar een weg voor genade om zijn werk in het leven van het individu binnen te gaan en te bevorderen, niettegenstaande de status die door een bepaalde denominatie aan de sacramentele aard van de ritus wordt gegeven. Dat wil zeggen, als bijvoorbeeld het huwelijk niet als een sacrament wordt beschouwd, kan het geloof van het paar in de genade van God, aanwezig in de unie, nog steeds werken op een manier waarop ze op een bepaalde manier vooruitgaan in hun spirituele leven dat weerspiegelt groei in geestelijke genaden door de kracht van de Heilige Geest met het eindresultaat dat een sacrament-achtige aanwezigheid van Christus inderdaad levensvatbaar en levensonderhoudend in hen is.

In het geval van de kinderdoop zorgen de ouders van de ouders / god voor het eerste geloof en het individu zal mogelijk groeien in zijn of haar geloof in combinatie met de bediening van de andere sacramenten in de loop van je leven. Als iemand zich in een onbewuste of onsamenhangende toestand bevindt, lijkt het geloof van de persoon die het individu bestuurt of regelt om het avondmaal te ontvangen vereist. De doop kan ook worden beïnvloed door het verlangen van de persoon die anders niet in staat zal zijn het sacrament te ontvangen vanwege omstandigheden die buiten de controle van de persoon liggen - wat zeker de noodzaak van geloof onderstreept.

Geloof is van fundamenteel belang bij het ontvangen van een sacrament. Veel bekentenissen wijzen kinderdoop af, deels vanwege de waargenomen behoefte aan deelname namens de persoon die de doop ontvangt en persoonlijk vertrouwen in de doeltreffendheid ervan. Dit doet denken aan het verschil tussen het doopsel van Johannes en dat van Jezus Christus zelf. Deze variantie in doopbeelden is te vinden in Handelingen 19: 1-7 wanneer Paulus in wisselwerking staat met de gelovigen in Efeze:

Toen hij vroeg: "Hebt u de Heilige Geest ontvangen toen u gelovigen werd?", Antwoordden ze: "Nee, ons is nooit verteld dat er zoiets bestaat als een Heilige Geest." "Hoe werd u dan gedoopt?" Vroeg hij. "Met de doop van Johannes," antwoordden ze. "De doop van Johannes", zei Paulus, was een doop van bekering; maar hij stond erop dat het volk zou geloven in degene die na hem zou komen - met andere woorden Jezus. ”Toen ze dit hoorden, werden ze gedoopt in de naam van de Heer Jezus, en op het moment dat Paulus de heilige handen op hen legde Geest kwam op hen neer en zij begonnen in tongen te spreken en te profeteren. Er waren ongeveer twaalf van deze mannen.

Daarom verplaatsen de sacramenten het individu niet alleen verder in een staat van genade naar een nieuw leven, ze verplaatsen ook het collectief van individuen, bekend als de kerk, naar voren om de geboden van Christus aan zijn volgelingen uit te voeren:

De missie van de kerk is dus geen toevoeging aan die van Christus en de Heilige Geest, maar is haar sacrament: in haar hele wezen en in al haar leden wordt de kerk gezonden om het mysterie van te verkondigen, getuigen, aanwezig te zijn en te verspreiden de heilige drie-eenheid ...

Omdat de Heilige Geest de zalving van Christus is, is het Christus die, als hoofd van het lichaam, de Geest in de sacramenten onder zijn leden giet om ze te voeden, te genezen en te organiseren in hun wederzijdse functies, om hen leven te geven, te sturen om te getuigen en te associëren met zijn zelfoffer aan de Vader en zijn voorbede voor de hele wereld. Door de sacramenten van de kerk communiceert Christus zijn heilige en heiligende Geest aan de leden van zijn lichaam.

Deze 'machtige werken van God', aangeboden aan gelovigen in het sacrament van de kerk, dragen hun vruchten in het nieuwe leven in Christus, volgens de Geest. (Catechismus van de katholieke kerk, 738-739)

Sacramenten in andere religies

Historisch gezien beschouwden christenen rituelen die door andere religies werden uitgevoerd niet als 'sacramenten' omdat christenen doorgaans alle andere religies als vals beschouwen (of, op zijn best, slechts gedeeltelijk waar). In moderne tijden is de christelijke kijk op sacramenten als een exclusief domein van het christendom echter heroverwogen door oecumenische theologen en niet-christenen die geloven dat rituelen die door andere tradities worden uitgevoerd, het leven heiligen en mensen met God verbinden. Andere religies hebben riten waarvan ze geloven dat ze iets heiligen of Gods deelname bewerkstelligen. Bijvoorbeeld, het koosjer maken van voedsel (in het jodendom), evenals vele inheemse Amerikaanse rituelen, enz. Door strikte definitie van "heiligschennis" (de schending of godslastering van iets dat heilig wordt gehouden) zijn christenen en andere gebruikers van het Engels die heiligschennis begaan wanneer ze hun eigen rituelen 'sacramenten' noemen, terwijl de heilige ceremonies van anderen gewoon 'rituelen' worden genoemd. Met andere woorden, is het noemen van een sacrament een ritueel een vorm van ontheiliging?

Alle culturen en religies vieren belangrijke overgangsrituelen in de gebeurtenissen van het leven. Sacramenten erkennen belangrijke gebeurtenissen in het leven van zowel individuen als de gemeenschap. Evenementen zoals lid worden van een religieuze gemeenschap, volwassen worden, trouwen en de dood tegemoet treden, zijn allemaal belangrijke stadia op de reis van het leven in elke cultuur. Onder deze rituelen lijkt het huwelijk in alle culturen op te vallen als de belangrijkste. Het huwelijk roept niet alleen Gods liefde en zegen van de familierelatie op, maar symboliseert ook Gods eigen liefde voor zijn kinderen als ouder, evenals het bevorderen van liefdevolle gezinnen en uiteindelijk een liefdevolle wereld.

Voetnoten

  1. ↑ De zevende zitting van de Raad van Trent. Vertaald door J. Waterworth (Londen: Dolman, 1848), 53-67. Hanover Historical Texts Project, Hanover College. Ontvangen 14 augustus 2007.

Referenties

  • De bekentenis van Augsburg, artikel XIII. Ontvangen 14 augustus 2007.
  • De Jerusalem Bible, Reader's Edition. Garden City, NY: Doubleday & Company, Inc., 1968. ISBN 0385011563
  • Klein, P. Het katholieke bronboek, 3e ed. 2000. Orlando, FL: Harcourt Brace & Company. ISBN 0159506530

Bekijk de video: HIM - The Sacrament wlyrics HD (November 2020).

Pin
Send
Share
Send