Ik wil alles weten

Internationale Unie voor natuurbehoud

Pin
Send
Share
Send


Het IUCN-hoofdkantoor in Gland, Zwitserland

De Internationale Unie voor natuurbehoud (IUCN) is een wereldwijde milieuorganisatie met een lidmaatschap van meer dan 1.000 gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties, meer dan 1.000 professionele medewerkers in 60 kantoren wereldwijd en ongeveer 11.000 vrijwillige wetenschappers in meer dan 160 landen. Meer dan 80 landen en 100 regeringskantoren zijn lid van de IUCN en ongeveer 90 internationale NGO's. Volledig bekend als de Internationale Unie voor natuurbehoud en natuurlijke hulpbronnen, van 1990 tot maart 2008 was het algemeen bekend als de World Conservation Union, hoewel deze verkorte naam niet langer algemeen wordt gebruikt.

Het hoofdkantoor van de IUCN is opgericht in oktober 1948 in het gebied rond het Meer van Genève in Gland, Zwitserland.

Onder de belangrijkste IUCN-producten en -diensten heeft het de IUCN Rode lijst van bedreigde soorten en de IUCN-categorieën voor beschermd gebiedsbeheer geproduceerd en blijft deze bijhouden. De IUCN was betrokken bij de vorming van het Verdrag inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES) en het Verdrag inzake wetlands van internationaal belang (Ramsar-verdrag), en het secretariaat van Ramsar wordt beheerd vanuit het IUCN-hoofdkantoor, terwijl het CITES-secretariaat was oorspronkelijk gehuisvest binnen IUCN. De IUCN heeft een officiële waarnemersstatus op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

De oprichting van de IUCN zes decennia geleden als 's werelds eerste wereldwijde instandhoudingsorganisatie en de vorming van andere nationale en internationale instandhoudingsorganisaties weerspiegelt een groeiende gevoeligheid voor de natuur van mensen die vaak in de geschiedenis hebben gedomineerd voor onmiddellijke en egocentrische winst. De IUCN bevordert een langetermijn- en wederzijds voordelige kijk op de flora en fauna van de planeet.

Overzicht en missie

De IUCN beschouwt zichzelf als 's werelds grootste en oudste wereldwijde milieunetwerk. Het heeft een democratisch lidmaatschap dat vanaf maart 2008 84 staten, 111 overheidsinstanties, 785 nationale niet-gouvernementele organisaties (NGO's), 89 internationale NGO's en 35 aangesloten leden omvat. Op 23 oktober 2008 trad Mexico bijvoorbeeld toe als staatslid van IUCN. De IUCN omvat ook ongeveer 11.000 vrijwillige wetenschappers en experts, die zijn gegroepeerd in zes commissies. Het heeft kantoren in 62 landen, bemand door 1.000 voltijdse personeelsleden (IUCN 2008).

De missie van de IUCN is "om samenlevingen over de hele wereld te beïnvloeden, aan te moedigen en bij te staan ​​om de integriteit en diversiteit van de natuur te behouden en ervoor te zorgen dat elk gebruik van natuurlijke hulpbronnen billijk en ecologisch duurzaam is" (IUCN 2008).

Gewijd aan het behoud van natuurlijke hulpbronnen en een toonaangevende autoriteit op het gebied van milieu en duurzame ontwikkeling, voert de IUCN duizenden veldprojecten en activiteiten over de hele wereld uit. Bekend onder zijn projecten is de IUCN Red List of Threatened Species, ook bekend als de IUCN Red List of Red Data List. Gemaakt in 1963, het is 's werelds meest uitgebreide inventaris van de wereldwijde staat van instandhouding van planten- en diersoorten. Soorten worden ingedeeld in negen groepen: uitgestorven, uitgestorven in het wild, ernstig bedreigd, bedreigd, kwetsbaar, bijna bedreigd, minste bezorgdheid, gegevensgebrek en niet geëvalueerd.

De IUCN wordt gefinancierd door overheden, multilaterale en bilaterale agentschappen, stichtingen, lidorganisaties en bedrijven.

Er is kritiek geweest dat, hoewel de IUCN de belangrijkste autoriteit ter wereld is voor de staat van instandhouding van soorten, de aanbevelingen niet altijd gebaseerd zijn op degelijke en open wetenschap (Mrosovsky 1997). Kritiek op geheimhouding met betrekking tot de gegevensbronnen voor de IUCN Rode Lijst, of op zijn minst slechte documentatie, leidde tot verbeteringen in de IUCN-documentatie en gegevenskwaliteit en de opname van peer reviews van taxa.

Geschiedenis

De eerste directeur-generaal van UNESCO, (Sir Julian Huxley), die UNESCO een meer wetenschappelijke basis wilde geven, sponsorde een congres om een ​​nieuwe milieu-instelling op te richten om dit doel te helpen dienen (Christoffersen 1994). Op dat eerste congres (gehouden in Fontainebleau, Frankrijk), op 5 oktober 1948, kwamen 18 regeringen, 7 internationale organisaties en 107 nationale natuurbeschermingsorganisaties overeen om de instelling te vormen en ondertekenden een "constituerende handeling" tot oprichting van een internationale unie voor de Protection of Nature, of IUPN (Christoffersen 1994).

Vanaf dit begin is de belangrijkste strategie en het beleid van de instelling geweest om wederzijds voordelige instandhoudingsregelingen te verkennen en te bevorderen die geschikt zijn voor degenen die ontwikkeling bevorderen en mensen en naties helpen hun flora en fauna beter te behouden (Christoffersen 1994).

Te allen tijde heeft de instelling (in al zijn vormen) zwaar benadrukt als een belangrijk werkingsprincipe de sterke behoefte om tegemoet te komen aan en tegemoet te komen aan de behoeften van lokale naties, gemeenschappen en volkeren, zodat die entiteiten lang eigenaar kunnen worden van de toekomst term instandhoudingsdoelen en objecten in hun lokale gebieden (Christoffersen 1994):

Beschermde gebieden en bedreigde soorten kunnen het meest effectief worden beschermd als de lokale bevolking dit in hun eigen belang zou beschouwen. Werken met in plaats van tegen lokale mensen werd een belangrijk werkprincipe voor IUCN.

Pagina 61

De IUCN's Wereldbeschermingsstrategie (1980) was gebaseerd op dit soort principes en kondigde duidelijk de ambities van de IUCN aan om effectiever de dialoog aan te gaan met de promotors van menselijke ontwikkeling. De strategie werd door velen internationaal toegejuicht en diende om de IUCN-fondsen te beveiligen tegen verschillende donoren die zelf niet het gevoel hadden dat ze een effectieve dialoog in de ontwikkelingslanden konden openen, noch dat organisaties van de Verenigde Naties en internationale banken daadwerkelijk een dergelijke dialoog zouden aangaan (Christoffersen 1994).

De IUCN is nu uitgebreid naar veel van de landen over de hele wereld en biedt de diensten aan van een grote pool van voornamelijk vrijwillige specialisten, biedt advies en instandhoudingsdiensten op lokaal niveau en breidt zijn netwerken van comités en regionale adviesorganen uit naar steeds meer landen (Christoffersen 1994).

Belangrijke data

Enkele belangrijke data in de groei en ontwikkeling van deze organisatie zijn (Christoffersen 1994; IUCN 2008):

  • 1948: opgericht als 's werelds eerste wereldwijde milieuorganisatie, de International Union for the Preservation of Nature (IUPN).
  • 1956: Naam gewijzigd van Internationale Unie voor het behoud van de natuur in de Internationale Unie voor het behoud van natuur en natuurlijke hulpbronnen (IUCN)
  • 1959: UNESCO besluit een internationale lijst van natuurparken en gelijkwaardige reservaten te maken, en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties vraagt ​​de IUCN om deze lijst op te stellen
  • 1961: Na meer dan tien jaar financieringsproblemen besluiten vooraanstaande wetenschaps- en zakelijke persoonlijkheden (waaronder Sir Julian Huxley) om een ​​aanvullend fonds (het Wereld Natuur Fonds) op te richten om zich te concentreren op fondsenwerving, public relations en toenemende publieke steun voor de natuur gesprek
  • 1969: De IUCN verkrijgt een subsidie ​​van de Ford Foundation, waarmee het zijn internationale secretariaat aanzienlijk kan vergroten.
  • 1972: UNESCO keurt de conventie betreffende de bescherming van het cultureel en natuurlijk erfgoed van de wereld goed en de IUCN wordt verzocht technische evaluaties en monitoring te verzorgen
  • 1974: De IUCN is betrokken bij het verkrijgen van de instemming van haar leden om een ​​Overeenkomst inzake internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES) te ondertekenen, waarvan het secretariaat oorspronkelijk bij de IUCN was ondergebracht
  • 1975: Het Verdrag inzake wetlands van internationaal belang (Ramsar-verdrag) treedt in werking en het secretariaat wordt beheerd vanuit het hoofdkantoor van de IUCN
  • 1980: De IUCN (samen met het Milieuprogramma van de Verenigde Naties en het World Wide Fund for Nature) werken samen met UNESCO om een ​​strategie voor het behoud van de wereld te publiceren
  • 1982: Na de voorbereiding en inspanningen van IUCN neemt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het Wereldhandvest voor de natuur aan
  • 1990: Begon de naam World Conservation Union als officiële naam te gebruiken, terwijl hij IUCN als afkorting bleef gebruiken
  • 1993: de IUCN (samen met het Milieuprogramma van de Verenigde Naties en het World Wide Fund for Nature) publiceert Zorg voor de aarde
  • 2008: stopte met het gebruik van de World Conservation Union als officiële naam en keerde terug naar de International Union for Conservation of Nature

Organisatiestructuur

De Unie heeft drie componenten: haar ledenorganisaties, haar zes wetenschappelijke commissies en haar professionele secretariaat. Algehele governance wordt door een Raad om de vier jaar gekozen door lidorganisaties op het IUCN World Conservation Congress (IUCN 2008).

Leden

De Unie verenigt zowel staten als niet-gouvernementele organisaties. Ze bepalen het beleid van de Unie, bepalen het wereldwijde werkprogramma en kiezen de Raad (vergelijkbaar met een ondernemingsraad). Ledenorganisaties organiseren zich in nationale en regionale comités (IUCN 2008).

Commissies

Er zijn zes commissies die de staat van de natuurlijke hulpbronnen van de wereld beoordelen en de Unie knowhow en beleidsadvies geven over milieuzaken (IUCN 2008):

Commissie voor ecosysteembeheer
IUCN-commissie voor ecosysteembeheer1 (CEM): CEM biedt deskundige begeleiding bij geïntegreerde ecosysteembenaderingen voor het beheer van natuurlijke en gemodificeerde ecosystemen. Van mei 2008 heeft het 400 leden.
Commissie voor onderwijs en communicatie
IUCN Commissie voor onderwijs en communicatie2 (CEC): CEC is voorstander van het strategische gebruik van communicatie en educatie om belanghebbenden te machtigen en op te leiden voor het duurzame gebruik van natuurlijke hulpbronnen. Vanaf mei 2008 claimt de commissie 500 leden.
Commissie milieubeheer, economisch en sociaal beleid
IUCN Commissie voor milieu-, economisch en sociaal beleid3 (CEESP): CEESP biedt expertise en beleidsadvies over economische en sociale factoren voor het behoud en duurzaam gebruik van biologische diversiteit. Vanaf mei 2008 heeft CEESP 500 leden.
Commissie milieurecht
IUCN-commissie voor milieurecht4 (CEL): CEL bevordert de milieuwetgeving door nieuwe juridische concepten en instrumenten te ontwikkelen en door de capaciteit van samenlevingen op te bouwen om milieuwetgeving in te zetten voor behoud en duurzame ontwikkeling. Vanaf mei 2008 zijn er 800 leden in deze commissie.
Soorten overlevingscommissie
IUCN Species Survival Commission5 (SSC): SSC adviseert de Unie over de technische aspecten van het behoud van soorten en mobiliseert actie voor die soorten die met uitsterven worden bedreigd. Het produceert de IUCN Rode lijst van bedreigde soorten. Vanaf mei 2008 omvatten SSC-leden meer dan 7.000 soorten en biodiversiteitsspecialisten wereldwijd.
Wereldcommissie voor beschermde gebieden
IUCN Wereldcommissie voor beschermde gebieden6 (WCPA): WCPA bevordert de oprichting en effectief beheer van een representatief netwerk van terrestrische en mariene beschermde gebieden wereldwijd. Vanaf mei 2008 zijn er 1.300 op deze commissie.

Secretariaat

De leden en commissies werken samen met een professioneel secretariaat bestaande uit meer dan 1.100 mensen in 62 verschillende landen. Het secretariaat wordt geleid door een directeur-generaal en heeft een gedecentraliseerde structuur met regionale, buitenpost- en landenkantoren over de hele wereld. Het hoofdkantoor is gevestigd in Gland, Zwitserland.

Notes

  1. ↑ IUCN Commissie voor Ecosysteembeheer, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.
  2. ↑ IUCN Commissie voor onderwijs en communicatie, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.
  3. ↑ IUCN Commissie voor milieu, economisch en sociaal beleid, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.
  4. ↑ IUCN Commissie voor milieurecht, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.
  5. ↑ IUCN Species Survival Commission, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.
  6. ↑ IUCN Wereldcommissie voor beschermde gebieden, IUCN. Ontvangen op 20 januari 2009.

Referenties

  • Christoffersen, L. E. 1994. IUCN: een bruggenbouwer voor natuurbehoud. Green Globe Jaarboek 1997. Ontvangen op 2 januari 2009.
  • Internationale Unie voor natuurbehoud. 2008. IUCN-website. IUCN. Ontvangen op 2 januari 2009.
  • Mrosovsky, N. 1997. IUCN's geloofwaardigheid ernstig bedreigd. Natuur 389(6650): 436.

Externe links

Alle links zijn opgehaald op 4 maart 2018.

  • IUCN, International Union for Conservation of Nature-website

Pin
Send
Share
Send