Ik wil alles weten

Ksitigarbha

Pin
Send
Share
Send


Ksitigarbha (Sanskriet: betekent "Earth Womb") is een beroemde Mahayana boeddhistische bodhisattva die vooral populair is in Aziatische landen waar hij wordt aanbeden als Dizang in China en jizo in Japan. Bekend om zijn gelofte om het bereiken van Boeddhaschap uit te stellen totdat alle hellen zijn geleegd, wordt Kṣitigarbha beschouwd als een redderfiguur van enorm medeleven die ernaar streeft wezens te redden die in de hel zijn opgesloten. Zijn beroemde gelofte, gereciteerd door veel boeddhisten, is, "Pas als de hellen zijn geleegd, zal ik een Boeddha worden; Pas als alle wezens zijn gered, zal ik aan Bodhi bevestigen."1

Meestal afgebeeld als een monnik met een nimbus rond zijn geschoren hoofd, draagt ​​hij een staf om de poorten van de hel te openen en een wensvervullend juweel om de duisternis te verlichten.

Interessant is dat Kṣitigarbha veel overeenkomsten vertoont met de christelijke leer van de Harrowing of Hell, die dienovereenkomstig stelt dat Jezus in de hel afdaalde voordat hij werd opgewekt om degenen in de hel te redden. Of deze vergelijkbare overtuigingen afzonderlijk naar voren kwamen of door elkaar werden beïnvloed, is een interessant punt van wetenschap. Tegenwoordig beginnen veel volgelingen van de religies van de wereld hun vele overeenkomsten te erkennen en een dialoog aan te gaan.

Beschrijving

Kṣitigarbha is een van de vier belangrijkste bodhisattva's in het oosterse Mahayana-boeddhisme, samen met Samantabhadra, Manjusri en Avalokitesvara.2 Zijn volledige naam in het Chinese schrift is (Traditioneel Chinees: 大 願 地 藏 菩薩; Vereenvoudigd Chinees: 大 願 地 藏 菩萨; pinyin: Dàyuàn Dìzàng Púsà), of de Bodhisattva King Dizang van de grote gelofte, uitgesproken als Dayuan Dizang Pusa in het Mandarijns dialect van Beijin, Daigan Jizo Bosatu in het Japans.

Kṣitigarbha staat bekend om zijn belofte om verantwoordelijkheid te nemen voor de instructie van alle wezens in zes werelden, in het tijdperk tussen de dood van Gautama Boeddha en de opkomst van Maitreya Boeddha. Vanwege deze belangrijke rol spelen heiligdommen voor Kṣitigarbha vaak een centrale rol in alle oosterse Mahayana-tempels. Bovendien, de grotten in Dunhuang en Longmen, wordt hij afgebeeld in klassieke bodhisattva-vorm. Na de Tang-dynastie werd hij steeds meer afgebeeld als een monnik, met rozenkransen en een staf.

Rode Jib-beelden in Nikkō.

Het verhaal van Kṣitigarbha wordt beschreven in de Sutra van de grote geloften van Kṣitigarbha Bodhisattva, een van de meest populaire boeddhistische Mahayana-soetra's. Van deze soetra wordt gezegd dat hij aan het einde van zijn leven door de Boeddha is gesproken voor de wezens van de Trāyastriṃśa-hemel als een teken van dankbaarheid en herinnering aan zijn geliefde moeder, Māyādevī.3 Dus de Heilig meisje werd Kṣitigarbha door haar kinderlijke vroomheid en uiteindelijk grote gelofte om alle bewuste wezens van de hel te redden.

De Boeddha beweerde dat Kṣitigarbha in de verre eonen een Brahmaans meisje was met de naam Heilig meisje. Ze was diep verontrust toen haar moeder stierf, omdat haar moeder vaak lasterlijk was geweest tegenover de Triple Gem. Om haar te redden van de grote martelingen van de hel, verkocht het jonge meisje alles wat ze had en gebruikte het geld om offers te kopen, die ze dagelijks aanbood aan de Boeddha van haar tijd, bekend als de Boeddha van de bloem van meditatie en verlichting. Ze deed vurige gebeden dat haar moeder gespaard bleef van de pijn van de hel en deed een beroep op de Boeddha van haar tijd om hulp.

Op een dag in de tempel, terwijl ze om hulp smeekte, hoorde ze de stem van de Boeddha die haar adviseerde om onmiddellijk naar huis te gaan en te gaan zitten en zijn naam te reciteren als ze wilde weten waar haar moeder was. Ze deed wat haar was opgedragen en terwijl ze dit deed, werd haar bewustzijn getransporteerd naar een Hell Realm waar ze een voogd ontmoette die haar vertelde dat haar moeder door haar vurige gebeden en vrome offers veel verdienste had verzameld en daarom was ze al vrijgelaten uit de hel en opgevaren naar de hemel. Ze was enorm opgelucht en had buitengewoon gelukkig moeten zijn, maar de aanblik van het grote lijden dat ze in de hel had meegemaakt, raakte haar tedere hart zo dat ze beloofde haar uiterste best te doen om wezens voor altijd te verlichten van hun lijden in haar toekomstige leven van kalpas om te komen.

Ksitigarbha schilderij, Goryeo Korea, eind veertiende eeuw

Er is nog een legende over hoe Kṣitigarbha zich in China manifesteerde en zijn bodhimanda koos als de berg Jiuhua, een van de vier heilige bergen in het Chinese boeddhisme.

In de oostelijke Han-dynastie, tijdens het bewind van keizer Ming, begon het boeddhisme te bloeien en bereikte het zijn hoogtepunt in het tijdperk van de Tang-dynastie, dat zich uiteindelijk verspreidde naar Japan en Korea. Destijds kwamen monniken en geleerden uit die landen om de Dharma in China te zoeken. Een van deze pelgrims was een voormalige prins van Korea, die destijds was verdeeld in drie landen (Silla, Goguryeo en Baekje). De monnik, wiens Koreaanse romanisering was Kim Kiaokak (Ch: Jin Qiaojue (金喬覺)) was een prins uit Silla die onder de naam klooster werd Earth Store (Ook wel genoemd Jijang, de Koreaanse uitspraak van Dizang). Hij kwam naar de regio Anhui naar de berg Jiuhua. Na het beklimmen van de berg, besloot hij een hut te bouwen zodat hij in staat zou zijn om meditatie te cultiveren.

Een paar jaar lang bleef de monnik in zijn hut mediteren, totdat op een dag een geleerde genaamd Chu-Ke een groep vrienden en familie ertoe bracht de berg te bezoeken. Ze merkten de monnik op die mediteerde in de hut en gingen naar zijn toestand kijken. Ze hadden gemerkt dat de kom van de monnik geen voedsel bevatte en dat zijn haar teruggroeide. Medelijden met de monnik besloot Scholar Chu om een ​​tempel te bouwen als een offer aan de monnik. De monnik woonde vijfenzeventig jaar op de berg Jiuhua voordat hij op negenennegentigjarige leeftijd stierf. Drie jaar na zijn nirvana werd zijn tombe geopend om te onthullen dat het lichaam niet was vervallen. Omdat de monnik met veel moeite zijn weg leidde, hadden de meeste mensen de intuïtie om te geloven dat hij inderdaad het transformatielichaam van Kṣitigarbha was. Het goed bewaarde, uitgedroogde lichaam van monnik Jijang is nog steeds te zien in het klooster dat hij op de berg Jiuhua heeft gebouwd.

Geografische aanbidding

In China

Jiuhua Mountain in Anhui, China wordt beschouwd als de zetel van Kṣitigarbha. Het is een van de vier grote boeddhistische bergen van China en heeft ooit meer dan 300 tempels gehuisvest. Vandaag zijn 95 hiervan open voor het publiek. De berg is een populaire bestemming voor pelgrims die opdrachten aan K toitigarbha aanbieden.

In sommige gebieden heeft de vermenging van traditionele religies ertoe geleid dat Kṣitigarbha ook als een Daoïstische godheid werd beschouwd. In Taiwan kunnen bijvoorbeeld aanhangers van het boeddhisme, het taoïsme of de volksgodsdienst Kṣitigarbha vereren, waar hij vaak een beroep op doet voor bescherming tegen aardbevingen. Daar, en in Hong Kong en onder Chinese overzeese gemeenschappen, zijn zijn afbeeldingen meestal te vinden in de gedenkplaatsen van boeddhistische en daoïstische tempels.

In Japan

Jizō bodhisattva-standbeeld bij Mibudera-tempel in Japan, afgebeeld met kinderen en slabbetjes.

In Japan staat Kṣitigarbha, bekend als jizoof Ojizo-sama, is een van de meest geliefde van alle Japanse godheden. Zijn beelden zijn een bekend gezicht, vooral langs bermen en op begraafplaatsen. Traditioneel wordt hij gezien als de hoedster van kinderen, met name kinderen die vóór hun ouders zijn gestorven. Sinds de jaren 1980 ontwikkelde de neiging zich waarin hij werd aanbeden als de bewaker van de zielen van Mizuko, de zielen van doodgeboren, miskraamde of afgebroken foetussen. In de Japanse mythologie wordt gezegd dat de zielen van kinderen die sterven voordat hun ouders niet in staat zijn om de mythische Sanzu-rivier over te steken op weg naar het hiernamaals omdat ze niet de kans hebben gehad om voldoende goede daden te verzamelen en omdat ze de ouders hebben gemaakt lijden. Er wordt geloofd dat jizo redt deze zielen van het voor eeuwig ophopen van stenen op de oever van de rivier als boete, door ze te verbergen voor demonen in zijn mantel en hen heilige mantra's te laten horen.

jizo beelden worden soms vergezeld door een kleine stapel stenen en kiezelstenen, in de hoop dat een dergelijke eerbied de tijd verkort dat kinderen in de onderwereld moeten lijden (de handeling is afgeleid van de traditie van het bouwen van stoepa's als een daad van verdienste) . De beelden zijn soms te zien in kleine kinderkleding of slabbetjes, of met speelgoed, daar geplaatst door rouwende ouders om hun verlorenen te helpen en in de hoop dat jizo zou hen speciaal beschermen. Soms worden de offers daar door ouders geplaatst om te bedanken jizo voor het redden van hun kinderen van een ernstige ziekte. Jizo's functies worden meestal ook meer babylike gemaakt om te lijken op de kinderen die hij beschermt.

Omdat hij wordt gezien als de savoir van zielen die moeten lijden in de onderwereld, zijn zijn beelden gebruikelijk op begraafplaatsen. Hij wordt ook beschouwd als de beschermende godheid van reizigers, en langs de weg standbeelden van jizo komen veel voor in Japan. Brandweerlieden worden ook verondersteld onder de bescherming van jizo.

Iconografie

Traditionele iconografie

In boeddhistische iconografie wordt Kṣitigarbha meestal afgebeeld met een geschoren hoofd, gekleed in de eenvoudige gewaden van een monnik (in tegenstelling tot de meeste andere bodhisattva's, die gekleed zijn als Indiase koningen). In zijn linkerhand houdt Kṣitigarbha een wens die juweel verleent; in zijn rechterhand houdt hij de staf van een monnik in het Japans shakujo (錫杖) (jingle-personeel), dat wordt gebruikt om insecten en kleine dieren te waarschuwen voor zijn nadering, zodat hij ze niet per ongeluk kan schaden. Zo'n staf wordt traditioneel gedragen door hooggeplaatste monniken van Chinese boeddhistische tempels. Meestal wordt Kṣitigarbha soms gezien met een kroon met de vijf Dhyani-Boeddha's, gedragen door Tibetaanse en Chinese monniken in Tantrische rituelen.

In Japan wordt Kṣitigarbha bijna altijd afgebeeld in een staande positie op een lotusbasis, symbool voor zijn vrijlating uit het karmische wiel van wedergeboorte. Kṣitigarbha's gezicht en hoofd zijn ook geïdealiseerd, met het derde oog, langwerpige oren en de andere standaard Aziatische artistieke attributen van een verlicht wezen.

Mizuko Jizô-beelden op de begraafplaats in de Zojoji-tempel in Tokio. Elk is gewijd aan een verloren babyleven.

De Narihira Santosen-tempel in Katsushika, Tokio bevat de "Bound Jizo" van Ōoka Tadasuke-bekendheid, daterend uit de Edo-periode. Wanneer verzoekschriften worden aangevraagd vóór de Jizō, bindt indiener een touw om het standbeeld. Wanneer de wens wordt ingewilligd, maakt indiener het touw los. In het nieuwe jaar worden de touwen van de niet-gewilde wensen doorgesneden door de tempelpriester. Het vandalisme van een Jizo-beeld is het thema van de Japanse horrorfilm Shibuya Kaidan.

Parallellen in andere tradities

Kṣitigarbha heeft veel overeenkomsten met de christelijke leer van de Harrowing of Hell, die dienovereenkomstig stelt dat Jezus naar de hel afdaalde voordat hij werd opgewekt om hen in het rijk van de doden te redden. Of deze vergelijkbare overtuigingen afzonderlijk naar voren kwamen of door elkaar werden beïnvloed, is een interessant punt van wetenschap omdat volgelingen van de religies van de wereld hun vele overeenkomsten beginnen te erkennen.

Bovendien is in het Theravada-boeddhisme het verhaal van een boeddhistische monnik genaamd Phra Malai, die dezelfde eigenschappen heeft als Ksitigarbha, goed bekend in heel Zuidoost-Azië, vooral in Thailand en Laos. De legende wil dat hij een arhat uit Sri Lanka was, die door zijn eigen verdiensten en meditatie grote supernormale krachten bereikte. Hij wordt ook geëerd als een opvolger van Maudgalyayana, de discipel van de Boeddha vooral voor zijn supernormale verworvenheden.

In het verhaal daalt deze vrome en medelevende monnik af naar de hel om leringen te geven en de lijdende helwezens daar te troosten. Hij leert ook hoe de helwezens worden gestraft volgens hun zonden in de verschillende hellen.

Kṣitigarbha wordt door velen ook vaak aangezien als Xuanzang, de beroemde Tripitaka-meester van de Tang-dynastie die de gevaarlijke reis naar het westen maakte om de boeddhistische geschriften te zoeken, en de basis voor het fictieve personage uit de Chinese roman Reis naar het westen. Dit komt vooral door het gewaad en de vijf Boeddha-kroon, die beide gezien worden te dragen.

Bovendien zien veel boeddhisten, daoïsten en degenen die in de Chinese volksreligie geloven, Kṣitigarbha als identiek aan Yama, de rechter van de hel, maar dit is een misvatting omdat de twee figuren gescheiden zijn.

Notes

  1. ↑ Shingon-boeddhisme en Jizo opgehaald op 19 augustus 2008.
  2. ↑ Kṣitigarbha heeft ook een tweeling die Ākāśagarbha wordt genoemd, de 'Void Store'. Hoewel ook belangrijk, mist Ākāśagarbha de populaire cultus van Kṣitigarbha.
  3. ↑ Ksitigarbha Sutra - Hoofdstuk 1: Wonderen in het paleis van de Trayastrimsas Hemel: opgehaald op 19 augustus 2008.

Referenties

  • MacCulloch, J.A. Harrowing of Hell: A Comparative Study of a Early Christian Doctrine. Ams Pr Inc., 1982. ISBN 978-0404184261
  • Martin, Regis. The Suffering of Love: Christ's Descent into the Hell of Human Hopelessness. Ignatius Press, 2007. ISBN 978-1586171056
  • Pitstick, Alyssa Lyra. Light in Darkness: Hans Urs von Balthasar en de katholieke leer van Christus 'afdaling in de hel. Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 2007. ISBN 978-0802840394
  • Shantideva. De weg van Bodhisattva. Vertaald door de Padmakara vertaalgroep. Boston, MA: Shambhala Publications, 2003. ISBN 1590300572
  • Turner, Alice K. De geschiedenis van de hel. Oogstboeken; 1e oogsteditie, 1995. ISBN 978-0156001373

Externe links

Alle links zijn opgehaald op 25 april 2018.

Bekijk de video: Namo Ksitigarbha Bodhisattva Dizang Wang Pusa (Mei 2021).

Pin
Send
Share
Send