Ik wil alles weten

Oude Griekse literatuur

Pin
Send
Share
Send


Oude Griekse literatuur verwijst naar literatuur die in de Griekse taal is geschreven tot de vierde eeuw G.T. Deze periode van Griekse literatuur strekt zich uit van Homerus tot de vierde eeuw G.T. en de opkomst van Alexander de Grote. Oude Griekse literatuur vormt samen met de Hebreeuwse Bijbel de basis voor alle westerse literatuur.

Naast geschiedenis en filosofie is de oude Griekse literatuur beroemd om zijn epische en lyrische poëzie en zijn drama, zowel tragedie als komedie. Oude Griekse tragedies behoren nog steeds tot de hoogste literaire en culturele prestaties in de westerse literatuur.

Geschiedenis van de literatuurBronstijd literatuur:Sumerische
Egyptische
Assyrisch-BabylonischeKlassieke literatuur:Grieks
Latijns
Pahlavi
Syrisch
Sanskriet
Tamil
ChineseMiddeleeuwse literatuurGrieks
Arabisch
Kannada
Japans
Angelsaksisch
Italiaans
Frans
Duitse
Noors
Iers
Perzisch
Wels
HebreeuwsVroegmoderne literatuurRenaissance literatuur
Barok literatuurModerne literatuur18de eeuw
19e eeuw
20ste eeuw
Bestand: COA of Greece.svg

Geschiedenis van Griekenland

Prehistorie van GriekenlandHelladic CivilizationCycladic CivilizationMinoan CivilizationMycenaean CivilizationGreek Dark AgesHet oude GriekenlandArchaïsch GriekenlandKlassiek GriekenlandHellenistisch GriekenlandRoom GriekenlandMiddeleeuws GriekenlandByzantijns rijkOttoman GriekenlandModern GriekenlandGriekse Onafhankelijkheidsoorlog Kingdom Griekenland Griekenland Bezetting Griekenland Griekse burgeroorlog Militaire Junta Helleense RepubliekActuele geschiedenisEconomische geschiedenis van Griekenland Militaire geschiedenis van Griekenland Constitutionele geschiedenis van Griekenland Namen van de Grieken Geschiedenis van Griekse kunst

Het grootste deel van de epische poëzie en tragedie heeft zijn wortels in de oude Griekse religie en de Griekse mythologie. De Griekse mythologie heeft een uitgebreide en diepgaande invloed uitgeoefend op de cultuur, kunst en literatuur van de westerse beschaving. Hoewel de oude Griekse religies op basis van deze verhalen al lang zijn verdwenen in het duister, blijven Griekse mythen levend en levendig, grotendeels door de epische poëzie en tragedies van de oude Griekse literatuur, en zijn rijke bronnen voor westerse fictie, poëzie, film en visuele kunst .

Klassieke en pre-klassieke oudheid

De vroegst bekende Griekse geschriften zijn Myceens, geschreven in de lineaire syllabary op kleitabletten. Deze documenten bevatten prozaïsche dossiers die grotendeels betrekking hebben op handel (lijsten, inventarissen, ontvangsten, enzovoort); er is geen echte literatuur ontdekt. Verschillende theorieën zijn naar voren gebracht om deze merkwaardige afwezigheid te verklaren. De ene is dat Myceense literatuur, net als de werken van Homerus en andere epische gedichten, mondeling werd doorgegeven, omdat de lineaire syllabary niet geschikt is voor het opnemen van Griekse klanken (zie fonemisch principe). Een andere theorie is dat literaire werken, als het domein van een elite, zijn geschreven op fijnere materialen zoals perkament, die niet zijn overgebleven.

Epische poëzie

Buste van Homer in het British Museum.

Aan het begin van de Griekse literatuur staan ​​de twee monumentale werken van Homerus, de Ilias en de Odyssee. De figuur van Homerus is gehuld in mysterie. Hoewel de werken zoals ze nu staan ​​aan hem worden toegeschreven, is het zeker dat hun wortels ver voor zijn tijd reiken (zie Homeric Question). De Ilias is het beroemde verhaal over de Trojaanse oorlog. Het werk onderzoekt de oorlog door de persoon van Achilles, die het Griekse heroïsche ideaal belichaamde.

Terwijl de Ilias is puur een tragisch werk, de Odyssee is een mengeling van tragedie en komedie. Het is het verhaal van Odysseus, een van de krijgers in Troje. Na tien jaar vechten tegen de oorlog, besteedt hij nog eens tien jaar terug naar huis aan zijn vrouw en familie. Tijdens zijn tienjarige reis verliest hij al zijn kameraden en schepen en gaat hij naar huis terug naar Ithaca, vermomd als een bedelaar. Beide werken waren gebaseerd op oude legendes. De verhalen worden verteld in een taal die eenvoudig, direct en welsprekend is. Beide zijn tegenwoordig net zo fascinerend leesbaar als in het oude Griekenland.

De andere grote dichter uit de pre-klassieke periode was Hesiod. In tegenstelling tot Homer spreekt Hesiod over zichzelf in zijn poëzie. Over hem is niets bekend uit enige bron buiten zijn eigen poëzie. Hij was een inwoner van Boeotië in centraal Griekenland en men denkt dat hij rond 700 v.Chr. Heeft gewoond en gewerkt. Zijn twee werken waren Werkt en dagen en Theogony. De eerste is een getrouwe weergave van het armoedige plattelandsleven dat hij zo goed kende en bevat principes en regels voor boeren. Theogony is een systematisch verslag van de schepping en van de goden. Het beschrijft levendig de leeftijden van de mensheid, beginnend met een lang vervlogen Gouden Eeuw. Samen dienden de werken van Homerus en Hesiodus als een soort Bijbel voor de Grieken. Homer vertelde het verhaal van een heroïsch verleden en Hesiod ging in op de praktische realiteit van het dagelijks leven.

Lyrische poëzie

Het soort poëzie dat lyriek wordt genoemd, heeft zijn naam te danken aan het feit dat het oorspronkelijk werd gezongen door individuen of een koor begeleid door de lier. De eerste van de lyrische dichters was waarschijnlijk Archilochus van Paros, circa 700 voor Christus. Van zijn werk blijven alleen fragmenten over, zoals bij de meeste lyrische dichters. De enkele overblijfselen suggereren dat hij een verbitterde avonturier was die een zeer turbulent leven leidde.

De twee belangrijkste lyrische dichters waren Sappho en Pindar. Sappho, die leefde in de periode van 610 v.Chr. tot 580 v.Chr., is altijd bewonderd om de schoonheid van haar schrijven. Haar thema's waren persoonlijk. Ze behandelden haar vriendschappen met en afkeer van andere vrouwen, hoewel haar broer Charaxus het onderwerp was van verschillende gedichten. Helaas blijven alleen fragmenten van haar gedichten over. Met Pindar is de overgang gemaakt van het preklassieke naar het klassieke tijdperk. Hij is geboren rond 518 B.C.E. en wordt beschouwd als de grootste van de Griekse tekstschrijvers. Zijn meesterwerken waren de gedichten die atletische overwinningen vierden in de spelen in Olympia, Delphi, Nemea en de landengte van Korinthe.

Tragedie

De Grieken vonden het drama uit en produceerden meesterwerken die nog steeds worden beschouwd als een van de bekronende prestaties van het drama. In het tijdperk dat volgde op de Grieks-Perzische oorlogen, werd de ontwaakte nationale geest van Athene tot uitdrukking gebracht in honderden schitterende tragedies gebaseerd op heroïsche en legendarische thema's uit het verleden. De tragische spelen ontstonden uit eenvoudige koorliederen en dialogen die op festivals van de god Dionysus werden uitgevoerd. Rijke burgers werden gekozen om de kost te dragen van kostuums en training van het koor als een publieke en religieuze plicht. Het bijwonen van de festivaluitvoeringen werd beschouwd als een daad van aanbidding. Voorstellingen werden gehouden in het grote openluchttheater van Dionysus in Athene. Alle grote dichters streden om de prijzen die werden aangeboden voor de beste toneelstukken.

Van de honderden drama's geschreven en uitgevoerd tijdens het klassieke tijdperk, heeft slechts een beperkt aantal toneelstukken van drie auteurs overleefd: Aeschylus, Sophocles en Euripides. De vroegste van de drie was Aeschylus, die werd geboren in 525 v.Chr. Hij schreef tussen de 70 en 90 toneelstukken, waarvan er nog slechts zeven over zijn. Veel van zijn drama's waren gearrangeerd als trilogieën, groepen van drie toneelstukken over een enkel thema. De Oresteia bestaande uit Agamemnon, Choephoroi (The Libation Bearers) en Eumenides is de enige overgebleven trilogie. De Persai (The Persians) is een lied van triomf voor de nederlaag van de Perzen. Prometheus Bound is een hervertelling van de legende van de Titan Prometheus, een bovenmens die vuur uit de hemel heeft gestolen en aan de mensheid heeft gegeven.

Gedurende ongeveer 16 jaar, tussen 484 en 468 v.Chr., Voerde Aeschylus prijs na prijs uit. Maar in 468 werd zijn plaats ingenomen door een nieuwe favoriet, Sophocles. Sophocles 'leven besloeg bijna de hele periode van de' gouden eeuw 'van Athene. Hij won meer dan 20 overwinningen op de Dionysische festivals en produceerde meer dan 100 toneelstukken, waarvan er nog zeven over zijn. Zijn drama Antigone is typerend voor zijn werk: de heldin is een model van vrouwelijk zelfopoffering. Maar hij is waarschijnlijk beter bekend Oedipus de koning en zijn vervolg, Oedipus bij Colonus.

De derde van de grote tragische schrijvers was Euripides. Hij schreef minstens 92 toneelstukken. Zevenenzestig hiervan zijn bekend in de twintigste eeuw, sommige slechts gedeeltelijk of alleen op naam. Slechts 19 bestaan ​​nog steeds volledig. Een daarvan is rhesus, waarvan wordt aangenomen dat sommige wetenschappers het niet hebben geschreven door Euripides. Zijn tragedies gaan over echte mannen en vrouwen in plaats van de heroïsche figuren van de mythe. De filosoof Aristoteles noemde Euripides de meest tragische van de dichters omdat zijn stukken het meest ontroerende waren. Zijn drama's worden vaker op het moderne podium uitgevoerd dan die van enige andere oude dichter. Zijn bekendste werk is waarschijnlijk het krachtige Medea, maar zijn Alcestis, Hippolytus, Trojaanse vrouwen, Orestes, en Electra zijn niet minder briljant.

Komedie

Standbeeld van Dionysus, c. 150 G.T. (Museo del Prado, Madrid.)

Net als tragedie, kwam komedie voort uit een ritueel ter ere van Dionysus, maar in dit geval waren de toneelstukken vol openhartige obsceniteit, misbruik en belediging. In Athene werden de komedies een officieel onderdeel van de festivalviering in 486 v.Chr. En werden prijzen aangeboden voor de beste producties. Net als bij de tragediërs zijn er nog weinig werken over van de grote komische schrijvers. Van de werken van eerdere schrijvers bestaan ​​slechts enkele stukken van Aristophanes. Zijn werk blijft een van de beste voorbeelden van strippresentatie en zijn toneelstukken blijven populair. Hij stak plezier uit naar iedereen en elke instelling. De stukken van Aristophanes bepalen de norm voor vrijmoedigheid van fantasie, voor genadeloze belediging, voor ongekwalificeerde onfatsoenlijkheid en voor schandalige en vrije politieke kritiek. In De vogels hij hield de Atheense democratie hoog om belachelijk te maken. In De wolken, hij viel de filosoof Socrates aan. In Lysistrata hij hekelde oorlog. Slechts 11 van zijn stukken hebben het overleefd.

In de vierde eeuw voor Christus ontwikkelde er een nieuwe vorm met de naam New Comedy. Menander wordt beschouwd als de beste van zijn schrijvers. Er blijft echter niets over van zijn concurrenten, dus het is moeilijk om vergelijkingen te maken. De toneelstukken van Menander, waarvan nu alleen de Dyscolus (Misanthrope) bestaat, gingen niet in op de grote publieke thema's zoals die van Aristophanes. Hij concentreerde zich in plaats daarvan op fictieve personages uit het dagelijks leven: strenge vaders, jonge geliefden, intrigerende slaven en anderen. Ondanks zijn smallere focus, beïnvloedden de toneelstukken van Menander latere generaties. Ze werden vrijelijk aangepast door de Romeinse dichters Plautus en Terence in de derde en tweede eeuw voor Christus. De komedies van de Franse toneelschrijver Molière doen denken aan die van Menander.

Historiografie

Het klassieke tijdperk van Griekenland bracht twee van de pioniers van de geschiedenis voort: Herodotus en Thucydides. Herodotus wordt gewoonlijk de vader van de geschiedenis genoemd en zijn 'Geschiedenis' bevat het eerste echt literaire gebruik van proza ​​in de westerse literatuur. Van de twee was Thucydides naar moderne maatstaven de betere historicus. Zijn kritisch gebruik van bronnen, het opnemen van documenten en moeizaam onderzoek maakten zijn Geschiedenis van de Peloponnesische Oorlog van grote invloed op latere generaties van historici.

Een derde historicus van het oude Griekenland, Xenophon, begon zijn 'Hellenica' waar Thucydides zijn werk rond 411 v.Chr. Beëindigde. en droeg zijn geschiedenis naar 362 v.Chr. Zijn geschriften waren oppervlakkig in vergelijking met die van Thucydides, maar hij schreef met autoriteit over militaire aangelegenheden. Zijn beste werk is de Anabasis, een verslag van zijn deelname aan een Grieks huurlingenleger dat probeerde de Perzische Cyrus te helpen zijn broer van de troon te verdrijven. Xenophon schreef ook drie werken ter ere van de filosoof Socrates: Verontschuldiging, Symposium, en memorabilia. Hoewel zowel Xenophon als Plato Socrates kenden, zijn hun verslagen heel verschillend en bieden ze een interessante vergelijking tussen de visie van de militaire historicus en die van de dichter-filosoof.

Filosofie

De grootste prestatie van de 4e eeuw was in de filosofie. Er waren veel Griekse filosofen, maar drie namen torenen boven de rest uit: Socrates, Plato en Aristoteles. Het is onmogelijk om de enorme invloed te berekenen die deze denkers hebben gehad op de westerse samenleving. Alfred North Whitehead beweerde ooit dat de hele filosofie slechts een voetnoot voor Plato is. Socrates schreef niets, maar zijn gedachte (of een redelijke presentatie ervan) wordt verondersteld te worden gegeven door Plato's vroege socratische dialogen. Aristoteles is vrijwel zonder rivalen onder wetenschappers en filosofen. De eerste zin van hem Metafysica luidt: "Alle mensen willen van nature weten." Hij wordt daarom de 'Vader van hen die weten' genoemd. Zijn middeleeuwse discipel Thomas Aquinas noemde hem eenvoudigweg 'de filosoof'. Aristoteles was een student aan Plato's Academie, en het is bekend dat hij net als zijn leraar dialogen of gesprekken schreef. Geen van deze bestaat vandaag. Het geheel van geschriften dat tot op heden is neergekomen, vertegenwoordigt waarschijnlijk lezingen die hij gaf op zijn eigen school in Athene, het Lyceum. Zelfs uit deze boeken blijkt het enorme bereik van zijn interesses. Hij onderzocht andere zaken dan die welke tegenwoordig als filosofisch worden beschouwd. De verhandelingen die er bestaan, omvatten logica, de fysische en biologische wetenschappen, ethiek, politiek en constitutionele overheid. Er staan ​​ook verhandelingen op De ziel en Retoriek. Zijn poëzie heeft een enorme invloed gehad op de literaire theorie en diende al meer dan 2000 jaar als een interpretatie van tragedie. Met zijn dood in 322 v.Chr. Kwam het klassieke tijdperk van de Griekse literatuur ten einde. In de opeenvolgende eeuwen van het Griekse schrift was er nooit meer zo'n briljante geniale bloei als verscheen in de vijfde en vierde eeuw voor Christus. Voor de lezers van vandaag zijn er uitstekende moderne vertalingen van klassieke Griekse literatuur. De meeste zijn beschikbaar in pocketversies.

Hellenistische leeftijd

Tegen 338 v.G.T. alle Griekse stadstaten behalve Sparta waren veroverd door Filips II van Macedonië. De zoon van Philip, Alexander de Grote, heeft de veroveringen van zijn vader enorm uitgebreid. Daarbij huldigde hij de zogenaamde Hellenistische tijdperken in. De veroveringen van Alexander waren in het oosten en de Griekse cultuur verschoof eerst in die richting. Athene verloor zijn vooraanstaande status als leider van de Griekse cultuur en werd tijdelijk vervangen door Alexandrië, Egypte.

De stad Alexandrië in het noorden van Egypte werd vanaf de 3e eeuw voor Christus het uitstekende centrum van de Griekse cultuur. Het trok ook al snel een grote joodse bevolking, waardoor het het grootste centrum voor joodse wetenschap in de oude wereld was. Bovendien werd het later een belangrijk aandachtspunt voor de ontwikkeling van het christelijk denken. Het Museum of Shrine to the Muses, dat de bibliotheek en de school omvatte, werd opgericht door Ptolemy I. De instelling was vanaf het begin bedoeld als een grote internationale school en bibliotheek. De bibliotheek, die uiteindelijk meer dan een half miljoen volumes bevat, was grotendeels in het Grieks. Het diende als een opslagplaats voor elk Grieks werk uit de klassieke periode dat kon worden gevonden.

Hellenistische poëzie

Jason en het Gulden Vlies, van Apollonius ' Argonautica

Latere Griekse poëzie bloeide vooral in de 3e eeuw voor Christus. De voornaamste dichters waren Theocritus, Callimachus en Apollonius van Rhodos. Theocritus, die leefde van ongeveer 310 tot 250 v.Chr., Was de maker van pastorale poëzie, een type dat de Romeinse Virgil beheerste in zijn Eclogues. Van zijn landelijke boerderijpoëzie wordt Harvest Home als het beste werk beschouwd. Hij schreef ook mimespelers, poëtische toneelstukken in het land, evenals kleine epische en lyrische poëzie.

Callimachus, die tegelijkertijd met Theocritus leefde, werkte zijn hele volwassen leven in Alexandrië en stelde een catalogus van de bibliotheek samen. Alleen fragmenten van zijn poëzie overleven. Het beroemdste werk was Aetia (Oorzaken). Een gedicht in vier boeken, het gedicht verklaart de legendarische oorsprong van obscure gebruiken, festivals en namen. De structuur werd een model voor het werk van de Romeinse dichter, Ovidius. Van zijn elegieën voor speciale gelegenheden, is de bekendste de 'Lock of Berenice', een stuk hofpoëzie dat later werd aangepast door de Romein, Catullus. Callimachus schreef ook korte gedichten voor speciale gelegenheden en minstens één kort epos, de "Ibis", die gericht was tegen zijn voormalige leerling, Apollonius.

Apollonius van Rhodos werd geboren omstreeks 295 v.Chr. Hij wordt het best herinnerd voor zijn epos de "Argonautica", over Jason en zijn scheepsmaten op zoek naar het gouden vlies. Apollonius studeerde onder Callimachus, met wie hij later ruzie maakte. Hij diende ook ongeveer 13 jaar als bibliothecaris in Alexandrië. Afgezien van de 'Argonautica', schreef hij gedichten over de stichting van steden en een aantal epigrammen. De Romeinse dichter Virgil werd sterk beïnvloed door de "Argonautica" bij het schrijven van zijn Aeneid. Mindere dichters uit de 3e eeuw zijn onder andere Aratus van Soli en Herodas. Aratus schreef de 'Phaenomena', een poëtische versie van een verhandeling over de sterren door Eudoxus van Cnidus, die in de vierde eeuw had geleefd. Herodas schreef mimespelers die doen denken aan die van Theocritus. Zijn werken geven een hint van het populaire entertainment van die tijd. Mime en pantomime waren een belangrijke vorm van entertainment tijdens het vroege Romeinse rijk.

De opkomst van Rome

Terwijl de overgang van stadstaat naar rijk de filosofie sterk beïnvloedde, waarbij de nadruk verschoof van politieke theorie naar persoonlijke ethiek, bleven Griekse letters bloeien zowel onder de opvolgers (vooral de Ptolemaeën) als onder het Romeinse bewind. Romeinen met literair of retorisch talent keken naar Griekse modellen, en Griekse literatuur van alle soorten werd nog steeds gelezen en geproduceerd door native speakers van het Grieks en later ook door Romeinse auteurs. Een opmerkelijk kenmerk van deze periode was de uitbreiding van literaire kritiek als genre, in het bijzonder zoals geïllustreerd door Demetrius, Pseudo-Longinus en Dionysius van Halicarnassus. De Griekse roman, getypeerd door Chariton Callirhoe en de Held en Leander van Pseudo-Musaeus, ook ontstaan. Het Nieuwe Testament, geschreven door verschillende auteurs in verschillende kwaliteiten van Koine Grieks stamt ook uit deze periode en omvat een uniek literair genre, de evangeliën, evenals de brieven van Sint Paulus.

Historiografie

De belangrijke historici in de periode na Alexander waren Timaeus, Polybius, Diodorus Siculus, Dionysius van Halicarnassus, Appian van Alexandrië, Arrianus en Plutarch. De periode die ze beslaan, strekte zich uit van laat in de vierde eeuw voor Christus. tot de tweede eeuw G.T.

Timaeus werd geboren op Sicilië maar bracht het grootste deel van zijn leven in Athene door. Zijn Geschiedenis, hoewel verloren, is belangrijk vanwege zijn invloed op Polybius. In 38 boeken ging het over de geschiedenis van Sicilië en Italië tot het jaar 264 v.G.T., het startpunt van het werk van Polybius. Timaeus schreef ook de 'Olympionikai', een waardevolle chronologische studie van de Olympische Spelen. Polybius werd geboren omstreeks 200 v.Chr. Hij werd in 168 als gijzelaar naar Rome gebracht. In Rome werd hij een vriend van de generaal Scipio Aemilianus. Hij vergezelde de generaal waarschijnlijk naar Spanje en Noord-Afrika in de oorlogen tegen Carthago. Hij was met Scipio bij de verwoesting van Carthago in 146. De geschiedenis waarop zijn reputatie berust bestond uit 40 boeken, waarvan er vijf bewaard zijn gebleven samen met verschillende fragmenten. Ze zijn een levendige weergave van de opkomst van Rome tot wereldmacht. Een verloren boek, tactiek, gedekte militaire zaken.

Diodorus Siculus leefde in de eerste eeuw voor Christus, de tijd van Julius Caesar en Augustus. Hij schreef een universele geschiedenis, Bibliotheca historica, in 40 boeken. Hiervan blijven de eerste vijf en de elfde tot en met de twintigste over. De eerste twee delen gingen over de geschiedenis door het vroege Hellenistische tijdperk. Het derde deel neemt het verhaal mee naar het begin van de oorlogen van Caesar in Gallië, nu Frankrijk. Dionysius van Halicarnassus leefde laat in de eerste eeuw voor Christus. Zijn geschiedenis van Rome vanaf de oorsprong tot de Eerste Punische Oorlog (264 tot 241 v.G.T.) is geschreven vanuit een Romeins perspectief, maar het is zorgvuldig onderzocht. Hij schreef ook een aantal andere verhandelingen, waaronder Op imitatie, Commentaren over de oude redenaars, en Over de schikking van woorden.

Appian en Arrian leefden beiden in de tweede eeuw G.T. Appian schreef over Rome en zijn veroveringen, terwijl Arrian wordt herinnerd voor zijn werk aan de campagnes van Alexander de Grote. Arrian diende in het Romeinse leger. Zijn boek concentreert zich daarom sterk op de militaire aspecten van het leven van Alexander. Arrian schreef ook een filosofische verhandeling, de Diatribai, gebaseerd op de leer van zijn mentor Epictetus. Het best bekend van de late Griekse historici bij moderne lezers is Plutarch, die stierf rond 119 G.T. Zijn Parallel leven van grote Griekse en Romeinse leiders is door elke generatie gelezen sinds het werk voor het eerst werd gepubliceerd. Zijn andere overlevende werk is het Moralia, een verzameling essays over ethische, religieuze, politieke, fysieke en literaire onderwerpen.

Wetenschap en wiskunde

Eratosthenes van Alexandrië, die omstreeks 194 v.Chr. Stierf, schreef over astronomie en geografie, maar zijn werk is vooral bekend uit latere samenvattingen. Hij wordt gecrediteerd als de eerste persoon die de omtrek van de aarde meet. Veel dat is geschreven door de wiskundigen Euclid en Archimedes is bewaard gebleven. Euclid staat bekend om zijn Elements, veel daarvan was afkomstig van zijn voorganger Eudoxus van Cnidus. De Elements is een verhandeling over geometrie en heeft een voortdurende invloed op de wiskunde uitgeoefend. Van Archimedes zijn verschillende verhandelingen tot op heden gekomen. Onder hen zijn Meting van de cirkel, waarin hij de waarde van pi; Methode betreffende mechanische stellingen, op zijn werk in mechanica; The Sand Reckoner; en Op drijvende lichamen. Een manuscript van zijn werken wordt momenteel bestudeerd.

De arts Galen, in de geschiedenis van de oude wetenschap, is de belangrijkste persoon in de geneeskunde na Hippocrates, die de basis van de geneeskunde legde in de vijfde eeuw voor Christus. Galen leefde in de tweede eeuw G.T. Hij was een zorgvuldige student van anatomie, en zijn werken oefenden een krachtige invloed op de geneeskunde uit voor de volgende 1400 jaar. Strabo, die stierf rond 23 G.T., was een geograaf en historicus. Zijn Historische schetsen in 47 delen is bijna alles verloren gegaan. Zijn Geografische schetsen blijven als het enige bestaande oude boek over het hele scala van mensen en landen bekend bij de Grieken en Romeinen tot augustus. Pausanias, die leefde in de tweede eeuw G.T., was ook een geograaf. Zijn Beschrijving van Griekenland is een waardevolle gids voor wat nu oude ruïnes zijn. Zijn boek neemt de vorm aan van een tournee door Griekenland, beginnend in Athene. De nauwkeurigheid van zijn beschrijvingen is bewezen door archeologische opgravingen. De wetenschapper uit de Romeinse tijd die de grootste invloed had op latere generaties was ongetwijfeld de astronoom Ptolemeus. Hij leefde in de tweede eeuw G.T., hoewel er weinig bekend is over zijn leven. Zijn meesterwerk, oorspronkelijk getiteld De wiskundige verzameling, is onder de titel naar het heden gekomen Almagest, zoals het werd vertaald door Arabische astronomen met die titel. Het was Ptolemaeus die een gedetailleerde beschrijving bedacht van een op de aarde gericht universum, een idee dat astronomisch denken meer dan 1.300 jaar domineerde. Het Ptolemeïsche beeld van het universum bleef bestaan ​​totdat Copernicus, Galileo, Kepler en andere vroegmoderne astronomen het verving door heliocentrisme.

Filosofie

Latere filosofische werken waren geen partij voor Plato en Aristoteles. Epictetus, die stierf rond 135 G.T., werd geassocieerd met de morele filosofie van de Stoïcijnen. Zijn leer werd verzameld door zijn leerling Arrian in de Discourses en de Encheiridion (studieboek). Diogenes Laertius, die in de derde eeuw leefde, schreef Leven, leer en gezegden van beroemde filosofen, een handig bronboek. Een andere belangrijke filosoof uit zijn periode was Plotinus. Hij transformeerde de filosofie van Plato in een school genaamd neoplatonisme. Zijn Enneaden had tot minstens de zeventiende eeuw een brede invloed op het Europese denken

Nalatenschap

Vrijwel alle westerse literatuur is beïnvloed door oude Griekse literatuur. De invloed ervan is zo alomtegenwoordig dat vrijwel elke grote kunstenaar, van William Shakespeare tot James Joyce, in de schulden zit. Naast de moderne literatuur is de invloed ervan op andere manieren voelbaar. De fundamenten van de psychoanalyse van Sigmund Freud vinden hun oorsprong in het Oedipus-complex, dat is gebaseerd op de tragedie van Sophocles.

Referenties

  • Beye, Charles Rowan. 1987. Oude Griekse literatuur en maatschappij. Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 0801418747.
  • Easterling, P.E. en B.M.W. Knox (eds.). 1985. De Cambridge geschiedenis van klassieke literatuur: Griekse literatuur: Deel 1. New York: Cambridge University Press. ISBN 0521210429.
  • Flacelière, Robert. 1964. Een literaire geschiedenis van Griekenland. Vertaald door Douglas Garman. Chicago: Aldine Pub. Co. OCLC 308150
  • Gutzwiller, Kathryn. 2007. Een gids voor hellenistische literatuur. Blackwell. ISBN 0631233229.
  • Hadas, Mozes. 1950. Een geschiedenis van de Griekse literatuur. New York, NY: Columbia University Press. OCLC 307596
  • Lesky, Albin. 1966. Een geschiedenis van de Griekse literatuur. Vertaald door James Willis en Cornelis de Heer. New York: Crowell. OCLC 308152
  • Schmidt, Michael. 2004. The First Poets: Lives of the Ancient Greek Poets. Londen: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0297643940.
  • Trypanis, C.A. 1981. Griekse poëzie van Homer tot Seferis. Universiteit van Chicago Press. ISBN 9780226813165.
  • Whitmarsh, Tim. 2004. Oude Griekse literatuur. Cambridge: Polity Press. ISBN 0745627927.

Bekijk de video: Hoe leefden de Grieken? (Juni- 2021).

Pin
Send
Share
Send